Mijn huid tegen jouw huid is intimiteit. Onze ogen die elkaar vinden is intimiteit. Jouw hart dat klopt vlakbij het mijne is intimiteit. De diepe zucht van ontspanning wanneer je vast gehouden wordt is intimiteit. 

Ik heb het nu niet over sex. Sex kan een prachtige vorm van intimiteit zijn maar wat ik hier boven beschrijf is een vorm van intimiteit die ik dagelijks met veel verschillende mensen deel en ervaar. Althans dat deed ik totdat de anderhalve meter regel onze levens ging beheersen.

Sociaal afstand houden berooft ons niet alleen van een prachtige vorm van communiceren, het levert ook huidhonger en een enorm spanningsveld op. Mensen die voor je achteruit deinzen wanneer je per ongeluk te dichtbij komt. De ongemakkelijkheid die ontstaat wanneer iemand je spontaan een hand toesteekt en je deze niet beantwoord. Het voelt onprettig en koud. Alle tot dan toe vanzelfsprekende aanrakingen lijken geïnfecteerd met angst. Deze tijd vraagt om nieuwe manieren om ons met elkaar te verbinden en andere vormen van intimiteit dan we wellicht gewend waren. Een vorm van intimiteit die veilig voelt en koestering biedt ook zonder aanraking.

In mijn werk als yogaleraar was ik gewend veel en vaak aan te raken. De mensen die daar prijs op stelden, en dat waren de meesten, ontvingen aan het eind van mijn les een korte massage. Een omhelzing als vorm van begroeten en afscheid nemen was eerder regel dan uitzondering.

Mensen even vast houden is voor mij een vanzelfsprekende manier van communiceren. Ik hou van de directe, simpele en woordloze kwaliteit van een omhelzing. Van de warmte, troost en ondersteuning die er van uit kan gaan.

Niet aangeraakt worden voelt alsof je een plant bent die te weinig zonlicht krijgt. Je huid hongert. En dat is niet zomaar. Wetenschappelijk onderzoek wijst uit dat baby’s die liefdevol worden aangeraakt harder groeien en zich beter ontwikkelen dan degenen die niet worden aangeraakt. Liefdevolle aanraking kalmeert ons zenuwstelsel. En juist in de chaotische en onzekere tijd die we op dit moment met elkaar doormaken is dat meer dan ooit nodig. 

Ik kreeg eens een lange omhelzing van iemand die intuïtief aanraken tot een kunst verheven heeft. Die paar minuten brachten me meer dan maanden therapie.

Of de omhelzing van een muzikant die zachtjes neuriede terwijl hij me vast hield. Man, man, man, wat was dat fijn. 

En de bezoeker aan mijn studio, die mij niet kende en niks wist van de ellendige tijd waar ik op dat moment doorheen ging, maar me hoe dan ook zachtjes vast hield en over mijn rug aaide en zei: “het komt wel goed”. Ik voel nog de diepe ontroering en oer-koestering die ik toen voelde. 

We kunnen zo ongelooflijk veel voor elkaar betekenen als mensen. En vaak op zo’n simpele en aardse manier.

Eén van mijn studenten verzuchtte eens: als jij me vast houdt, is het net alsof ik vast gehouden wordt door Moeder Aarde. Sommige complimenten vergeet je nooit meer.

De koesterende liefde die we associeren met moederschap en Moeder Aarde, de onvoorwaardelijkheid die er in zit, is natuurlijk niet voorbehouden aan moeders. Sterker nog, er zijn genoeg moeders die niet beschikken over de vaardigheid van liefdevolle aanraking.

Gelukkig kunnen we het allemaal leren. Dat heb ik zelf ook gedaan. Ik heb geleerd dat er verschillende soorten intimiteit zijn. Intimiteit tussen geliefden, intimiteit tussen ouder en kind en een vorm van intimiteit die je zelfs met een volslagen onbekende kunt delen.

Zo zijn er ook heel veel verschillende manier van aanraken. Maar naast aanraking zijn er nog een paar hele belangrijke aspecten die een omhelzing van een leeg ritueel veranderen in iets heel bijzonders. Dat zijn onder meer: volledige aandacht en onvoorwaardelijkheid.

Zelf vind ik het woordloze aspect ook heel fijn. Dat er niks geanalyseerd of opgelost hoeft te worden. Dat iemand er (ook al is het maar een paar seconden) helemaal voor je is. Dat geeft rust en ontspanning.

Van een goede omhelzing kan je hetzelfde zeggen als van een goede foto: dat ie meer zegt dan duizend woorden.

Dit betekent dat wanneer we de fysieke aanraking uit de omhelzing halen er nog genoeg overblijft.

Zoals je kunt leren hoe je iemand onvoorwaardelijk, met respect en op een liefdevolle manier omhelst, kan je ook leren om deze koesterende aandacht te schenken zonder iemand aan te raken. 

Met dat in gedachten en gedreven door het gemis aan fysieke verbinding met mijn studenten ben ik op zoek gegaan naar nieuwe manieren om intimiteit te creëren. Nieuwe manieren om een bruggetje te slaan naar elkaar. Nieuwe rituelen.

Dat wil ik graag met je delen. Want ook in een tijd waarin we geen afstand hoeven te houden zijn er genoeg momenten waarin je wellicht niet heel dichtbij iemand kunt of wilt komen maar wel de behoefte voelt om een oprecht contact te creëren. 

Laten we de kou van sociaal afstand houden verruilen voor een warme gloed die we zelf genereren. Laten we het heft weer wat in eigen hand nemen.

Nieuwe rituelen voor intimiteit en samen zijn. Zodat je je minder machteloos voelt wanneer je je vader opzoekt in het verpleegtehuis. En dat je iets kunt doen voor de verdrietige buurvrouw. Dat je iets kunt doen voor jezelf! 

Zoals je, met het wisselen van de seizoenen, je kamerplanten op een andere plek zet om te zorgen dat ze zonlicht blijven ontvangen, zo kunnen wij ook de bakens verzetten.

Ik verheug me er op om jou, met gepaste afstand, in mijn hart te kunnen sluiten.